بیدار هر که گشت در ایران ، رَوَد به دار

بیدار هر که گشت در ایران ، رَوَد به دار
بیدار و زندگانی بی دارم آرزوست
ایران فدای بوالهوسی های خائنین گردیده
یک قشون فداکارم آرزوست

عارف قزوینی
اگر عارف زنده بود این قطعه را با ادبیات و کلمات دیگری همراه و جانشین می کرد که با بر بریت جمهوری توحش اسلامی مصداق پیدا می کرد، شاید توجه عمده اش را به زنان که حساس ترین و بیدارترین بخش جامعه ما هستند معطوف می کرد، و شاید هم موضوع اسید پاشی باندهای اسلامی را دست مایه کار خود می کرد ، بر همین اساس ما بهتر است این قطعه را همراه زمان بجلو بکشیم و اضافه کنیم بدون فداکاری ، بدون مقابله جدی با این اوضاع ، ما روزمره شاهد آنچه نباید باشیم خواهیم بود